1. Je organiseert binnenkort je eerste solo-expositie. Wat betekent dat voor jou?
Het is toch wel een bijzonder moment. Ik ben supernerveus, maar vooral ontzettend blij dat ik dit werk eindelijk als één geheel kan tonen.
Echoes of Origin is voor mij meer dan een tentoonstelling van foto's en tekeningen. Het is eigenlijk een soort persoonlijke zoektocht geworden. Een zoektocht naar herinnering, naar natuur, naar wat blijft en wat langzaam verdwijnt.
En vooral: naar imperfectie. Ik ben steeds meer gaan beseffen dat net datgene wat niet perfect is, vaak het meest interessant en het meest menselijk is.
2. Waar komt Echoes of Origin vandaan?
De titel verwijst voor mij naar onze oorsprong, maar ook naar de sporen die ervaringen achterlaten.
Ik kijk in mijn werk vaak naar bomen, takken, landschappen en structuren in de natuur. Niet naar de natuur als iets perfect of idyllisch, maar naar wat er onder die oppervlakte zit: verval, kwetsbaarheid, vergankelijkheid.
Een boom kan bijvoorbeeld tegelijk krachtig en kwetsbaar zijn. Een tak kan dood lijken, maar toch nog een enorme vorm of aanwezigheid hebben.
Dat soort tegenstellingen fascineren mij.
3. Je fotografie kreeg een nieuwe betekenis na een heel moeilijke periode in je leven.
Ja. Kort voor corona verloor ik mijn moeder en daarna ook mijn broer. Dat heeft uiteraard een enorme impact gehad.
Fotografie was iets wat ik al van jongs af aan deed, maar in die periode ben ik opnieuw intensief gaan fotograferen. Het werd in eerste instantie een manier om mijn hoofd leeg te maken.
Maar ondertussen is het veel meer geworden.
Ik ben opnieuw beginnen kijken. Niet alleen naar wat er is, maar ook naar wat dreigt te verdwijnen.
4. Is de tentoonstelling dan een tentoonstelling over verlies?
Niet uitsluitend. Dat zou voor mij te beperkt zijn.
Het verlies was wel het vertrekpunt. Het heeft ervoor gezorgd dat ik anders ben gaan kijken en dat fotografie opnieuw een belangrijke plaats in mijn leven kreeg.
Van daaruit is mijn eigen beeldtaal ontstaan.
Dus Echoes of Origin gaat voor mij niet alleen over verlies, maar ook over kijken, herinneren, natuur, verval, kwetsbaarheid en het zoeken naar schoonheid in imperfectie.
5. Je combineert fotografie met houtskool. Waarom?
Houtskool kwam eigenlijk later.
Fotografie registreert een moment. Je hebt een camera, licht, een bepaald tijdstip en dan is het beeld er.
Bij houtskool is dat anders. Daar bouw je het beeld letterlijk zelf op. Je kunt iets laten verdwijnen, opnieuw tekenen, uitvegen, donkerder maken of net weghalen.
Dat proces ligt heel dicht bij wat ik ook in mijn fotografie zoek: imperfectie.
Ik vind het interessant dat fotografie en houtskool twee totaal verschillende technieken zijn, maar uiteindelijk vanuit dezelfde zoektocht kunnen vertrekken.
6. Je foto's zijn vaak donker en soms bijna dreigend. Waarom?
Ik probeer de natuur niet mooier te maken dan ze is.
Ik word aangetrokken door donkere bomen, kale takken, nevel, wolken en landschappen waarin iets ongrijpbaars zit.
Ik zoek niet noodzakelijk naar een letterlijk verhaal. Ik wil eerder een gevoel oproepen.
Soms moet een beeld een beetje ongemakkelijk zijn. Het mag vragen oproepen. Ik hoef niet altijd uit te leggen wat iemand precies moet zien.
7. Je spreekt vaak over het zoeken naar imperfectie. Wat betekent dat precies?
Voor mij zit perfectie soms juist in de imperfectie.
Een foto die technisch niet helemaal perfect scherp is, kan bijvoorbeeld veel meer gevoel hebben dan een haarscherpe foto.
Ik hou van beweging, korrel, toevalligheden en momenten die je nooit exact opnieuw kunt maken.
Een foto ontstaat op één bepaald moment. Een fractie later is dat moment verdwenen.
Dat onherhaalbare vind ik bijzonder.
8. Werk je vooral analoog of digitaal?
Ik werk met beide.
Ik heb een grote liefde voor analoge fotografie en vintage camera's en lenzen. De beperkingen van analoge fotografie vind ik juist interessant. Je hebt niet eindeloos de mogelijkheid om een beeld opnieuw te maken.
Maar ik werk ook digitaal en experimenteer met verschillende technieken.
Voor mij is het uiteindelijk niet de techniek die bepaalt of een beeld werkt. Het gaat om wat het beeld doet.
9. Een bijzondere toevoeging aan de tentoonstelling zijn de gedichten van Igor Daems.
Ja, dat vind ik zelf een heel mooie extra laag.
Igor heeft gedichten geschreven bij verschillende van mijn houtskooltekeningen. De bezoeker kan die gedichten via QR-codes ontdekken.
Daardoor ontstaat er eigenlijk een tweede verhaal naast het beeld.
Je kijkt eerst naar een tekening en daarna krijg je via de tekst een andere ingang. Soms bevestigt het gedicht wat je voelde, maar soms kan het je blik ook volledig veranderen.
Er verschijnt ook een artistieke uitgave in beperkte oplage waarin mijn beelden en de gedichten van Igor samenkomen.
10. Wat hoop je dat bezoekers meenemen uit de tentoonstelling?
Ik hoop vooral dat mensen even blijven kijken.
Niet noodzakelijk dat ze exact begrijpen wat ik met een beeld bedoel, maar dat een beeld iets bij hen oproept.
Iedereen brengt zijn eigen herinneringen en ervaringen mee naar een kunstwerk.
Als iemand naar een foto kijkt en daar zijn eigen verhaal in vindt, dan is voor mij de tentoonstelling geslaagd.
11. Wat betekent de titel Echoes of Origin uiteindelijk voor jou?
Misschien gaat het uiteindelijk over de sporen die we achterlaten en de sporen die we zelf meedragen.
De natuur in mijn beelden is vaak beschadigd, verdord of aan het verdwijnen, maar ze draagt tegelijk nog altijd haar oorsprong in zich.
En misschien geldt dat ook voor mensen.
Wat we meemaken verdwijnt nooit helemaal. Het blijft ergens aanwezig en kan zich op een andere manier opnieuw tonen.
Voor mij heeft fotografie precies dat gedaan.
Wat begon als een manier om met verlies om te gaan, is uiteindelijk een nieuwe artistieke taal geworden.